De opening met het ABC in de kring was een mooi uitdaging en goede start van de dag. Mooi hoe je met je ogen dicht de energie van de groep voelt. Na een eerste poging was de energie nog meer voelbaar, en voelde iedereen denk ik elkaars energie waarmee poging 2 succesvol was (het had van mij wel wat langer mogen duren).
Er zat iets minder vaart in waardoor het getoonde en vertelde beter te verwerken was. Ik zit in de trein naar Amsterdam om de expositie van Yayoi Kusama te bezoeken in het Stedelijk, ik zocht vorige week al informatie wat haar visie op kunsteducatie was. Yayoi Kusama had geen uitgewerkte pedagogische theorie over kunsteducatie, maar haar kunstenaarschap biedt wel een duidelijke visie die je naar kunsteducatie kunt vertalen.
Kusama’s visie in essentie
- Verbeelding als vertrekpunt: persoonlijke ervaringen, fantasie en de eigen belevingswereld mogen het uitgangspunt zijn.
- Vrijheid van expressie: niet aanpassen aan bestaande regels of verwachtingen, maar een eigen beeldtaal ontwikkelen.
- Onderzoeken door herhaling en experiment: haar obsessieve herhaling van stippen, patronen en vormen laat zien hoe onderzoek kan ontstaan door eindeloos variëren.
- Kunst als persoonlijke betekenisgeving: kunst kan helpen om de eigen werkelijkheid te begrijpen en er betekenis aan te geven.
- Iedereen kan zich verbinden met hedendaagse kunst: haar museumeducatie legt nadruk op kijken, praten, tekenen en zelf ontdekken, in plaats van alleen kennis overdragen.
https://yayoikusamamuseum.jp/en/learn/kusama-learning/
Dit sluit mooi aan bij mijn eigen begrippen die ik op dit moment genoteerd heb Nieuwsgierig – Kennis – Perspectief – Verbeelding – Onderzoeken. Onderzoek naar kinderen die met Kusama werkten laat ook zien dat haar kunst nieuwsgierigheid, exploratie en het ontwikkelen van eigen ideeën stimuleerde.
https://intellectdiscover.com/content/journals/10.1386/eta.14.2.145_1
Terug naar gisteren. In de ochtend is de groep tam, dat is jammer. Ik denk dat meer betrokkenheid/inzet de hele groep goed zou doen. In de middag is dat beter. Het niet mogen praten bij de eerste opdrachten is lastig, ik ben niet de enige … na verloop gaat het beter. Je aan de opdracht houden blijft lastig, ook bij de groepsopdracht aan het einde. Deze andere manier van communicatie is me niet vreemd maar behoeft wel oefening.
Ook bij de laatste opdracht blijkt het lastig om meteen te starten met filmen, we willen graag eerst democratisch gezamenlijk een werkwoord kiezen (dat proces hadden we uiteraard kunnen filmen.
Na besluit welk werkwoord het wordt gaan we aan de slag, een one-taker …. maar dan moet je wel op opnemen klikken ….. opnieuw. Wellicht ook nog wel een betere versie. Inspirerend te zien wat de andere groepen hebben gemaakt.
Ik ga voor mezelf nog even een samenvatting maken van de lessen tot nu toe. Nu eerst naar Kusama.
4 reacties
Dag Martijn, ik merkte ook dat de groep in de ochtend niet meteen in actie schoot (ik was ook nog moe), maar dit heeft zeker invloed op de groep. Ik merk zelf ook als de groep in een flow geraakt dat ik dan ook sneller geneigd ben om hierin mee te gaan. Het was fijn om de gespreksoefening vorige week met jou te doen, ook de groepsopdracht zorgt ervoor dat je mensen op andere manieren leert kennen, en dat is fijn. Zo begint stilaan die leergemeenschap vorm te krijgen voor mij.
Ha Martijn,
Lang leve de democratie, maar ik herken heel erg hoe het soms belemmerend kan zijn om tot actie te komen of in actie te blijven. En tegelijktijd belang te hechten aan dat iedereen meedoet in de keuze van het woord… hahaha… Dat omschrijf je fijn.
Wat betreft de passiviteit in de ochtend: ik ervaarde dat ook, maar dacht dat dat door mijn perspectief kwam.
Ik heb een beetje gekke positie door de herhaling van het jaar. Normaal ben ik (over)actief, nu kies ik meer voor de rol van toeschouwer (voor zover dat voor mijn karakter mogelijk is;) omdat ik de lessen al ken. Maar bij heel veel stilte na een vraag vind ik dat wel moeilijk… Ik had nog even aan het einde van de ochtend met Jan overlegd hoe hier mee om te gaan en afgesproken dat hij aangeeft/we een lijntje houden als ik te weinig of teveel voorkennis deel… Hij vond het goed gaan. In de middag durfde ik daardoor wat meer, maar ging ik weer te snel… Lastig soms hier mee om te gaan. Een vraag aan de gemeenschap: laat me weten als het teveel of te weinig is dan kan ik een beetje een balans zoeken.
Wat grappig, ik heb de ochtend niet als ’tam’ ervaren omdat ik zelf goed op moest letten om alle info te verwerken en bij te houden waar de docent naar toe aan het werken was.
De actie-oefeningen vind ik nog steeds erg ongemakkelijk. Ik kijk met verbazing en bewondering naar iedereen die hier zijn draai in kan vinden en voel heel veel weerstand bij participatie. Ik weet nog niet zo goed wat en hoe ik hier iets mee wil.
Ik herken mijn ervaring in wat je schrijft ook zeker terug. Het was ‘s ochtends inderdaad wat stil en terughoudend. Ik merk dat ik dan graag de stilte wil opvullen, maar omdat het een leerdoel is van mij om meer ruimte te geven en minder haastig te zijn houd ik mezelf expres soms meer terug. Dat is wel lastig in een ochtend als deze.
Leuk om te lezen over Kusama. Ik ben benieuwd naar je ervaring bij het stedelijk!